True Love is a Sacrifice

This article, which was one of my articles written on my school publication column back in college, was originally posted at my Multiply account and here on Tumblr when I was still a newbie. I have decided to repost this one in celebration of, uhm, today’s Capitalist Holiday. Enjoy reading!

Hindi ito isang ma-kesong sanaysay (wala kasing eksaktong salita sa Tagalog para sa cheesy) tungkol sa walang kamatayan at laging pinag-uusapang paksa na kung tawagin ay pag-ibig. Nawalan na kasi ako ng motibasyong magsulat ng tungkol sa mga nakakakilig na bagay simula nang (puwersahang) ipapanuod sa akin (ng mga kasama kong mga pari at seminarista) ang pelikula ni Aga Muhlach at Anne Curtis na When Love Begins – ang pinakabasurang pelikukang ginawa ng Star Cinema.

Ito ay isang pagninilay tungkol sa malalim na pakapahulugan at paraan ng paglilingkod at pagmamahal. 

Likas sa tao ang magmahal at maglingkod sa kapwa. Ito ay nakatatak na sa kanyang katauhan. Sa pilosopiya ng tao, masasabing hindi tao ang isang tao kung hindi siya nagmamahal. Gayundin naman, dahil batid ng tao na hindi siya maaaring mamuhay mag-isa, ang paglilingkod o ang pagbibigay ng sarili para sa isang tao, bagay at ano pa mang dahilan ay nakaukit rin sa kanyang kalikasan. 

Nasa natura din ng tao na ang lahat ng kaniyang ginagawa at ikinikilos ay may motibo. Sa pilosopiya, ito ay tinatawag na “end” o “purpose.” Ito ang dahilan kung bakit gumagawa ang isang tao. Lahat ng kaniyang gawa at kilos ay may patutunguhan. Walang tao ang gumagawa ng para sa wala (Naiintindihan mo pa ba? Kung hindi ay mas magaling! Alam mo na ngayon ang pakiramdam ng mga seminaristang nag-aaral ng pilosopiya) . 

Dito pumapasok ang iba’t ibang uri ng paglilingkod. May mga taong naglilingkod na ang motibo ay ang mga “napapala” sa paglilingkod. Mayroong mga naglilingkod dahil gusto nila ang kanilang ginagawang paglilingkod. At mayroong mga naglilingkod na may elemento ng sakripisyo para sa iba. Iisang pagkilos ngunit may iba’t ibang motibo. 

May mga taong naglilingkod na ang layunin ay ang kapalit o ang napapala nila sa kanilang paglilingkod – pera, kasikatan, at papuri ng kapwa. Ang mga taong ito ay hindi maglilingkod o magbibigay ng kanilang sarili kung walang kapalit o kung wala ang mga kaginhawaan sa likod ng paglilingkod. Sa madali’t sabi ay pronta lamang nila ang paglilingkod sa kanilang hangarin. Kaya naman hindi kaila sa atin ang dami ng bilang ng mga elitista at pulitikong ginagawa ang lahat (sukdulan ng mandaya at makipagpatayan) makaupo lamang sa puwesto at liderato at magpanggap na naglilingkod. Mas malaki kasi ang kanilang “kikitain” mula sa kaban ng bayan kaysa sa kanilang nagastos sa pangangampanya. Ang gandang negosyo hindi ba? (Hindi ko na kailangang isa-isahin ang baho ng mga pulitiko. Maraming mga manunulat na ang nagsulat sa kanila. Pero para sa mas mabahong basura para sa mga pulitiko, bisitahin niyo yung isa ko pang blog entitled OF SACERDOS AND POLITICOS) 

May mga naglilingkod naman dahil gusto nila ang kanilang ginagawa. Kalimitan, ito ay pagbabahagi ng talento o kung anong meron ka sa kapwa. Halimbawa, kung hilig ng isang tao ang pagsusulat, maaari siyang makapaglingkod sa pamamagitan ng pagsulat ng mga bagay na makakapagpamulat sa kamalayan ng tao upang kumilos para sa ganap na pagbabago (Naks! Trapong-trapo ang dating ko!). Sa madali’t sabi ay kasiyahan na niya ang paglilingkod sa kapwa – isang paglilingkod na walang kahirap-hirap dahil gusto niya ang kaniyang ginagawa. Ang kalimitang motibo nito ay upang mahasa pa ang sariling kakayanan at pagpapasarap ng sarili o “self-gratification” – na walang ibang patutunghuhan kundi ang pagputong ng korona sa sariling ulo at paghalik sa sariling puwet. Ngunit hindi ito dapat na ituring na masama o isang “self-centered” na serbisyo. Ito ay likas na mabuti ngunit mayroong mas marangal na uri ng paglilingkod. 

Mayroon namang naglilingkod ngunit hindi nila gusto ang kanilang ginagawa o isinasakripisyo ang sariling kagustuhan sa kanilang paggawa. Hindi katulad ng sa ikalawang uri ng paglilingkod na nagmumula sa kanilang sariling kagustuhan, ang ikatlong uri ay ang paglilingkod na ang motibo ay ang makapaglingkod na may elemento ng sakripisyo. Ibinibigay nila ang kanilang sarili – hanggang sa punto na isinasakripisyo nila ang sariling kagustuhan at kaginhawaan maibigay lamang ang sarili sa kapwa. At ito, ang tunay at marangal na pakapahulugan ng paglilingkod at pagbibigay ng sarili – ang pagbibigay ng buong sarili sukdulan ng kahit buhay ay ialay. Ito ang marangal na uri ng paglilingkod – ang may elemento ng sakripisyo. 

Isang napakagandang halimbawa at ang pinakamagandang “love story” na yata na nalaman ko ay ang sa ating Panginong Hesukristo (hindi ito yung kasinungalingan tungkol sa kanilang dalawa ni Maria Magdalena). Kung iyong maaalala (at kung nagbabasa ka ng Bibliya), noong si Hesus ay nagdadasal sa halamanan ng Getsemane ay idinalangin niya sa Diyos Ama na “tanggalin sa kanya ang Kalis ng paghihirap.” Ngunit sinunod pa rin niya ang kalooban ng Ama. Ibinigay niya ng buong-buo ang kanyang sarili nang ipako siya at mamatay sa krus para tubusin ang ating kasalanan. Kung tutuusin ay hindi na niya kailangang gawin iyon dahil Diyos na siya. Pero ginawa pa rin niya iyon nang dahil sa pagmamahal. Mayroon pa bang hihigit sa ganoong uri ng pagmamahal? Ang sweet ni Hesus ano? 

Sa tuwing ibinibigay natin ang ating buong sarili ay laging mayroong elemento ng sákit. Ito ay sa kadahilanang pinapahalagahan natin ang ating sarili kaya tayo ay nasasaktan kapag ibinibigay natin ang pagpapahalagang iyon sa iba. Hindi ito tunay na pagmamahal o pagbibigay ng sarili kung hindi ka nasasaktan. Ang tunay na nagmahal ay ang taong nasaktan. Tunay ang iyong pagmamahal na ibinibigay kung patuloy kang nagmamahal kahit ilang ulit at paulit-ulit kang nasaktan at sinasaktan. 

Hindi ako naniniwala sa mga nagsasabing gusto nilang maglingkod sa kanilang kapwa Pilipino kaya gusto nilang maupo sa puwesto. Mayroong mas marangal na paraan upang magbigay ng buong sarili sa kapwa. Maaari tayong maging bayani at tagapaglingkod sa ating mga sariling marangal na paraan. Alam mo na siguro ang gagawin mo sa mga kandidatong nagsasabing “gusto kong makapaglingkod sa taong bayan kaya nais kong tumakbo sa darating na halalan.” Maging matalino ka. 

Minsan, sinabi ng isang pari sa amin na isa daw sa pinakamagandang love story ay ang daan ng isang binata patungo sa pagpapari. Tunay nga naman. Sa pagpapari ay madaming kailangang isakripisyo – ang pamilya, ang sarap ng buhay ng isang ordinaryong binata, ang (mga) “karelasyon”, at ang mismong sarili.

Totoong napakahirap ng daan patungo sa pagpapari. Kailangang talikdan ang sarili at buhatin ang sariling krus upang sumunod kay Kristo. Iyon siguro ang dahilan kung bakit maraming naaakit sa aming mga seminarista at mga pari – kahit pa gaanong kasamang lalaki ay nagiging kaakit-akit at kaibig-ibig sa mata ng mga dalaga at mga manang. Pasensya na lamang kayo. Mas mahal namin si Kristo at ang pagpapari. Teka, nahulog na rin ba ang loob mo sa akin?

Source: juanrepublic

14 February 115 Permalink

Ultraelectromagnetic Lotto

Maaga akong tumaya ng Lotto kaninang umaga sa pag-aakalang kakaunti pa ang nakapila. Pero nagkamali ako. Iyong tatlong Lotto outlet dito sa may Junction – Crossing, Sakto, at Olivarez Plaza, ay kinabog pa ang pila sa pelikula ni Bossing Vic Sotto. Box office kung box office.

Pinili kong sa Olivarez Plaza tumaya para kahit matagal na naghihintay sa mahabang pila, de-aircon naman kaya’t medyo komportable.

Pumunta ako sa may window para kumuha ng blangkong card. Wala sa may bintana. Nakatago pala sa loob at limited lang ang inilalabas na card. May shortage siguro ng supply sa dami ng tumataya. Ang sistema pa, kapag dalawang box lang ang tatayaan, isusulat na lang sa kapirasong papel at bahala na ang nag-o-operate ng makina na i-punch ang mga napiling numero.

Dahil nagpataya ang pinsan ko ng anim na box, bukod pa yung sa akin na recycled na card, dalawang card ang kinuha ko. Hindi ako nag-aalaga ng numero. Tinatamad lang talaga akong mag-fill-up ng bagong box. Random naman kasi ako kapag tumataya sa Lotto. Basta’t kapag namarkahan ko na yung numero ng kaarawan ko, titingala na lang ako sa langit, o titingin sa paligid, at bahala na yung natitirang limang numero.

Matapos kong fill-up-an ang mga card, agad akong pumila sa dulo. At dahil alam kong matagal-tagal pa ang ipaghihintay ko, gumawa ako ng paraan para libangin ang aking sarili.

Medyo makapal ang mukha ko at hindi naman sa pagyayabang, ay malakas din ang charm sa mga bata at matatanda. Dala na rin siguro iyon ng ilang taon kong exposure sa mga tao at pakikipamuhay sa iba’t-ibang komunidad noong ako’y nag-aaral pa.

May kasunod ako sa pila na isang matandang lalaki na sa tingin ko ay game naman sa isang mahaba-habang kuwentuhan. Sa tantya ko ay mga nasa 60 o 70 taong gulang na siya. Agad akong nag-initiate kung paano sisimulan ang kuwento.

Tinanong ko siya kung paano at saan niya gagastusin ang kanyang mapapanalunan kung saka-sakali. Sinabi niya sa akin na ipang-ne-negosyo daw niya at para sa pag-aaral ng kanyang mga apo. Pabiro pa nga niyang sinabi sa akin na kaya pang mag-develop ng isang Probinsya ang jackpot sa Lotto.

Napangiti ako at sa loob-loob ko, malamang ay may balak tumakbong Gobernador si Lolo sa susunod na halalan at talunin si Governor Jorge Estregan kung sakaling siya ang mananalo. Siya naman ang nagtanong sa akin kung saan ko gagastusin ang premyo kung sakaling ako ang mananalo.

“Bibilhin ko na po yung kompanyang pinagta-trabahuhan ko Tatay..”, ang pabiro kong sabi.

Tumawa si Lolo. At sinabi niyang no match pa rin daw ang mapapanalunan namin sa Lotto sa napanalunan ni Manny Pacquiao sa nakaraang niyang laban. At alam niyo na siguro kung saan nauwi ang aming usapan. Para kaming sina Ronnie Nathanielsz at Chino Trinidad na nagpalitang ng kuro-kuro sa boxing. Ayos! Instant boxing analysts sa pila sa Lotto.

Sa sarap ng aming kuwentuhan, hindi namin namalayan na malapit na pala kami ni Lolo sa may window. Pareho kaming napatingin sa mga resulta na nakapaskil sa may bintana. Kakaunti ang nananalo sa 6/55 dahil mas mababa ang probability ng mga mananalo dahil mas madami ang numero.

Tinanong ako ni Lolo kung pwede pa daw bang dumami pa sa 55 ang magiging Lotto sa hinaharap. Sabi ko ay may posibilidad para mas madami ang tumaya dahil mas magiging malaki ang jackpot. Tinanong niya ako kung ano ba ang puwedeng tawag sa Lotto na iyon. Meron na kasing MEGA, SUPER, at GRAND.

Ngumiti ako kay Lolo at sinabi kong “ULTRAELECTROMAGNETIC LOTTO” (Hayun! Pasok ang title!).

Tumawa si Lolo. Kilala din niya siguro ang Eraserheads.

Nakarating kami sa may window, isinalpak ang mga card sa machine, at kinuha ang ticket. Maya-maya pa, nagpaalam na din ako kay Lolo. Dumiretso sa aking suking Barbero sa may palengke (Oo, hindi ako fan ng mga de lecheng salon na mahal maningil. Ipangkakain o ipangkakape ko na lang ang matitipid ko doon.), si Kuya Nilo.

Pagkaupo ko sa upuan, ang bungad ko agad sa kanya ay “Tumaya ka na ba sa Lotto?”

At alam mo na siguro ang kasunod na kuwento.

(Photo Source)

Maraming tumataya sa Lotto. Marami ang nagba-bakasakaling yumaman ng instant. Isa na ako doon. Wala namang masama. Ang mahalaga ay nagsisikap pa rin at hindi umaasa ng lubusan sa Lotto.

Ikaw? Tumaya ka na ba sa Lotto? Kung sakali mang ikaw ang manalo, huwag mong kakalimutang mamahagi ng balato. Padayon!

P.S. Nabola na ang Lotto kanina. 495 Million Pesos ang jackpot. As of writing, hindi ko pa alam kung may nanalo o wala. O baka naman isa ka na sa mga nanalo. Balato ha?

Source: juanrepublic

17 November 33 Permalink

Kumpisal

Ngayong araw na ito, November 12, dapat ay nasa Lipa ako. Sa Metroplitan Cathedral ng San Sebastian to be exactly. Ordinasyon kasi sa Banal na Orden ng Pagkapari ng dalawa kong kuya sa Seminaryo, si Kuya Jumy at si Kuya Bok.

Mga kuya ko sila noon sa Seminaryo. Ilang batch lang ang tanda nila sa akin. Kasabay ko noong mamuhay sa iiusang compound. Kasabay maglaro, kasabay mag-aral, kasabay maglinis, kasabay manalangin.

Kung bago ka lang sa blog ko, hindi mo siguro alam na isa akong Prayle-in-the-making dati at kasalukuyang nasa labas para magpahinga.

Pero iba na ang ihip ng hangin ngayon. Hindi ko na sila basta-basta puwedeng biruin ng hardcore. Hindi ko na puwedeng batukan. Hindi na puwede ang basta Kuya na lang ang itatawag ko sa kanila. Kuya Father siguro, puwede pa.

Madrama ang seremonyas ng ordinasyon. Nandoon ang galak ng mga magulang. Ang tuwa ng mga kaibigan. Ang pananabik ng mga kasamahan. At ang pag-iyak ng mga babae sa nakaraan ni Brader (Yeah! Yun talaga ang inaabangan ko. Biro lang.).

Pero mas nakakaiyak sa parte ng mga katulad namin.

Pinili kong hindi pumunta ng Lipa, bukod sa tinanghali ako ng gising at meron pa akong trabahong dapat asikasuhin, sa kadahilanang alam kong baka hindi ko mapigil ang aking emosyon.

Aaminin ko sa inyo, nandoon pa din ang pagsisisi kung bakit hindi ako hindi nagpakabait dati sa seminaryo kung kaya’t sinabihan akong magpakabait at magpahinga muna sa labas ng dalawang taon. Nandoon pa din ang panghihinayang na baka hindi na ako makabalik next year. (kung kailan due akong bumalik ng seminaryo.)

Sa tuwing nakakakita ako ng ordinasyon, dalawa lang ang pumapasok sa isipan ko. Motibasyon at panghihinayang.

Motibasyon dahil sila ay nagiging inspirasyon ko na ipagpatuloy pa ang aking ipinundar sa loob ng walong taon. Panghihinayang dahil baka hindi ko na maipagpatuloy ang aking nasimulan at hindi na ako maging pari.

Isasaisip ko na lang ang naisulat ko noon. Na wala namang “better” kung maging pari ako o hindi. Dahil “good” lagi ang plano ng Diyos para sa atin.

Dalangin ko na lang ngayon na sana ay gabayan ako ng Poong Maykapal sa tamang landas at sana ay maging tama ang mga desisyon na gagawin ko sa buhay sa mga susunod na araw, buwan at taon.

Isama niyo ako sa inyong mga panalangin ha? Magdasalan tayo.

Diyan na muna kayo. Iiyak muna ako dito. Padayon!

Source: juanrepublic

12 November 21 Permalink

Mga Pangaral ni Itay tungkol sa Pag-aaral

Katabi ko siya ngayon. Nagkakape. Habang nakikinig sa Matic, ang ikalawang album ng Cambio. At binigyan niya ako ng mga pamatay na words of wisdom. Nais kong ibahagi sa inyo. Baka sakaling may mapulot kayo.

• Mas gusto ko kapag dire-diretso kapag naggagawa ng paper. Kaya mas masarap gumawa kapag malapit na ang deadline. Pareho tayo ano?
• Limang paper? Kaya yan hanggang Lunes.
• Yung nireport ko kaninang umaga, kaninang madaling araw ko lang sinimulan at tinapos. Partida, nakatulog pa ako. Hayun! Na-very good pa!
• Na-master na natin ang sining ng cramming.
• Mas gusto ko talaga ang environment sa loob ng classroom. Hinahanap-hanap ko yung atmosphere ng nagka-klase kapag mahaba ang bakasyon. Kaya tingnan mo hanggang ngayon, nag-aaral pa din ako. 

Kita niyo na? May pinagmanahan nga kasi ako. Kaya idolo ko ang tatay ko eh. Cool. Jeprox. Young at heart. Madaling pakisamahan. At may mga pamatay na payo.

Teka, diyan na muna kayo. Magca-cram pa kami para mahabol ang mga sari-sariling deadline. Padayon!

15 October 36 Permalink

Liham para kay “Spongebob”

Dear “Spongebob”,

Kumusta naman ang araw mo? Sana naman ay naging espesyal ang araw na ito para sa iyo. Sana naman at naging masaya ka sa espesyal na araw na ito sa buhay mo.

Una sa lahat, binabati kita ng maligayang ika-19 na kaarawan. Hinihiling ko na sana ay patnubayan ka ng Poong Maykapal sa iyong buhay, biyayaan ka pa ng mas maraming grasya, mabuting kalusugan, at mas masayang buhay.

Medyo matagal na tayong hindi nagkikita. Ang hirap kasi ng magkaiba ang schedule natin. Busy ka, busy din ako. May katagalan na noong huli tayong nagkita. Mga dalawang buwan na siguro. Iyon ay noong pumunta ka dito sa Los Baños:

Read More

23 September 18 Permalink

“Ayokong panty, ayokong brief, ayokong t-back, labas puwit..”

Naglalakad kami sa may kanto para mag-abang ng sasakyang jeep papunta ng Baranggay Poblacion (o mas kilala dito sa Los Baños bilang “Bayan na hindi mukhang Bayan”). May swimming competition kasi ang kapatid ko sa Martes. At wala pa siyang practice. Kaya’t sasamahan kong mag-swimming sa isang resort doon.

Napadaan kami sa may “Pagawaan ng Bata Road” dito sa may Junction. Ito yung kalsada na every month, may bagong mukha kang makikita, may bagong batang naglalaro na hindi mo na mamukhaan kung sino, at may mga babaeng perpetually pregnant.

Pagdaan namin, hindi ko naiwasang mapakinggan ang mga batang naglalaro at kumakanta. Mistulang isang orasyon o mantra ang namumutawi sa kanilang mga mumunting tinig:

“Ayokong panty, ayokong brief, ayokong t-back, labas puwit..”

Kinakanta nila sa tono ng unang verse ng sa-sobrang-sikat-at-overplay-nakaksuka-na kanta ni Justin Bieber, ang “Baby”. Paulit-ulit. Tila isang orasyon. Tila isang mantra. Ad infinitum.

Noong bata pa kami, iilan lang ang mga mantra at orasyon na kinakanta ng mga batang ka-edad ko. Ilan na dito ay ang mga sumusunod:

“1,2,3, Asawa ni Marie. Araw-gabi, walang panty..”

“Sabihin mo sa ate mo break na kami. Nakita ko ang panty niya ganong kalaki..”

Anong napansin niyo sa mga mantra? Parehong kasama ang panty. Eh ano naman ngayon kung panty? Bakit parang okay lang kahit na mga lalaki ang kumakanta nito?

Ilan lamang iyan sa mga nauso at nauusong mga kanta ng mga kabataan. Kumbaga sa kultura at buhay kalsada, iyan ang kanilang mga unang nursery rhyme. Sa mga kantang iyan, nahahasa ang kaisipan at at boses ng mga kabataan. At bonus na rin ang paglinang sa kanilang magagandang boses.

Pero sana, ang mga kinakanta nila, appropriate sa edad. Walang halong malisya. Walang double meaning. Walang elemento ng pagtawa dahil medyo bastos. Naniniwala kasi akong napaka-crucial ng pundasyon ng karunungan at paglinang sa pagkatao ng isang bata.

Bago pa man nila matutunan ang mga ganoong bagay, sana ay malinang na sa kanilang kaisipan ang mga magagand at may mga kabuluhang mga bagay.

Patnubay ng magulang ang kailangan. Tamang patnubay ng magulang ang kailangan.

Pero malabo yatang mangyari yun kung ang mga magulang nila ay nagto-tong-it at nag-iinom sa gilid ng “Pagawaan ng Bata Road.”

Justin Bieber, pray for us.

17 September 38 Permalink

“Kubrador”

Natapos ko na ang mga revisions sa libro ng grade 4 at na-i-forward ko na rin sa lay-out artist. Salamat na lang sa aking 24-hour marathon sa pagtatrabaho.

For approval pa yung ginawa ko. Kapag pasado, may bonus pokus.

Kapag hindi pasado, magbebenta na lang ako ng isaw sa may kanto para may pera ako sa pasko.

Ang hirap kumita ng pera.

Makapag-jueteng na lang siguro. Milyones siguro ang kukubrahin ko doon.

Magpapaturo na lang ako kay Archbishop Oscar Cruz kung sino yung mga Jueteng Lords. Bow.

13 September 15 Permalink

Ang Henerasyon ng mga Disposables

Kaninang ala-sais ng gabi, nagsimba ako sa aming Parokya, ang San Antonio de Padua Parish dito sa Los Baños. At as usual, doon ako naupo sa aking paboritong puwesto, sa pinakaunahaan sa tapat ng lectern.

Pinagtuunan ng pansin kanina ng Paring nagmisa, si Fr. Larry, ang Kura Paroko sa kabilang Parokya, ang kasalukuyang panahon na “napapadali” ang buhay nang dahil sa mga disposable na bagay.

Medyo na-touch ako sa kanyang sermon kaya’t nais ko itong ibahagi sa inyo.

Kapag may mga handaan o kaya outing, kalimitng dinadala, mga disposable plates, disposable cups, disposable spoon and fork.

Kung dati, uso ang lampin, ngayon, praktikal na sa mga sanggol ang gumamit ng disposable diapers.

Kung dati, ang ginagamit sa pag-aahit ay labaha, ngayon, mas praktikal gamitin ang mga disposable razors.

Kapag tinatamad kang maglaba, bumili ka sa bangketa ng mga mumurahing underwear, meron ka ng disposable underwear.

Sa panahon ngayon, nagiging mas madali na ang lahat. Salamat sa teknolohiya. Salamat sa mga disposable goods.

Pero sa kasalukuyang panahon, hindi lang mga bagay ang madaling i-dispose. Hindi lang mga bagay ang nagiging disposable.

Kapag nabuntis ang isang dalagita at tinakbuhan ng lalaki, o kaya naman hindi pa handa sa responsibilidad, i-dispose ang bata. Ipalaglag.

Kapag sawa na sa kabiyak, hindi na sexy kundi mataba, o mapakla na ang samahan, i-dispose ang asawa at humanap ng iba.

Kapag may nakaalitan o hindi nakaunawaan at ikaw ay makapangyarihan, o kung siya man ay hadlang sa iyong mga ambisyon at balak, i-dispose ang kalaban.

Ito ang henerasyon ng mga disposables. Ito ang panahon kung saan madali ng magpalit at maghanap ng bago. Maaaring sa tingin natin, tayo ay forever alone (uso yan ngayon sa Tumblr) at na-i-dispose na ng mga taong nagmamahal sa atin, huwag tayong mag-alala. Lagi namang mayroong Diyos na hindi nagpapabaya. Na hindi nagdi-dispose sa tin katulad ng Ama sa Banal na Ebanghelyo na nagpatawad sa Alibughang Anak.

At upang hindi tayo madaling mag-dispose ng mga bagay o ng mga tao, atin munang isipin ang magiging resulta ng ating mga aksyon. Ating tingnan ang mas malaking larawan. Isapuso natin ang tunay na pagmamahal na walang pasubali, na walang kondisyon, na walang kinikilingan.

Magmahal tayo, hindi disposable na Pagmamahal, kundi katulad ng pagmamahal ng ama sa banal na ebanghelyo. Katulad ng pagmamahal ng Diyos sa atin.

Magandang gabi sa inyong lahat. Padayon!

_________

24th Sunday in Ordinary Time, Luke 15:1-32

12 September 24 Permalink

“Ang sweet talaga ni Juan Republic.”

Kung kanina pa kayong nakatambay sa harapan ng computer at ayaw kumuha ng tunay na social life (biro lang. pero puwedeng seryosohin. wink!), malamang ay nabasa niyo na yung post ko kanina na parang nakakalasa ako ng dugo sa tuwing umuubo ako.

O kung hindi man dugo, lasang kalawang. O kaya naman ay gastric acid-flavored chocolate. O iyong singaw mula sa sikmura ng ginigiling na tsokolate na medyo acidic.

Akala ko ay malala na ang kalagayan kong iyon. Hindi pa pala. Meron pang mas nakakagulat na balita. Kumbaga sa home shopping TV programs, “But wait! There’s more!”

Umihi ako. Siyempre, nakatayo. At hindi umiwasang may mga “misfired” na jingle bells sa toilet bowl. I flushed the toilet, then umalis at bumalik sa harapan ng computer para ipagpatuloy ang trabaho.

Maya-maya pa, pagbalik ko para muling ibalik sa mundo ang mga sobrang tubig na aking kinonsumo, nagulat na lang ako sa aking napansin.

May pulutong ng mga itim na langgam na mistulang may Tumblr meet-up sa toilet bowl at pinagpi-piyestahan ang aking ihi.

Hindi naman kayo siguro mga dummy para hindi malaman kung ano ang ibig sabihin noon: Sweet magmahal si Juan Republic kaya’t kahit ang mga langgam ay hindi siya matiis.

Biro lang. On a serious note, kailangan ko ng magpatingin sa doktor. Mataas siguro ang blood sugar ko. At mukhang maraming “pending” na karamdaman ang naghihintay sa akin.

Ito ang picture ko ngayon sa harap ng computer. Ang guwapo ko talaga. Kaya kahit mga langgam, hindi ako matiis.

Ito ako ngayon. Medyo balisa pero nagta-trabaho pa rin. Bukas na kasi ang deadline na ibinigay sa akin. Pero holiday bukas. Walang trabaho sa opisina. At baka wala ding tao. So chances are, baka ma-extend pa ako. Pero pipilitin kong matapos ito hanggang mamayang madaling araw.

Ingatan ang inyong kalusugan. Magandang gabi sa inyong lahat. Padayon!

9 September 17 Permalink