Post(s) tagged with "lessons"

The Things I Learned this Academic Year

A new academic year, new subjects to be taught, new colleagues, new students, different experience. Here are the things that I have learned for the past 10 months or so:

  1. This is a confession. I admit that when I was at school, when I was the age of my students, I used to despise some of my teachers – especially those who do not teach well. And now that I am a teacher for one-and-a-half years, I see my old self with some of my students. And I find it amusing, entertaining, and inspiring. I think that is the secret on understanding our students – by putting ourselves in their shoes. Empathy, if you may call it. Or metaphysical and psycho-emotional transcendence. I love students who challenge their teachers, who are not afraid to speak up and ask questions. And I am thankful that this school year, I already found some and they are also the reasons why I won’t leave this institution after this school year. I love challenges. And I love to speak with intelligent and brave students.

    image

  2. Fight for what you think is right, not for yourself, but for the future generation and the younger ones who look up to you. Last August 26, together with thousand other concerned taxpayers, I joined the so-called Million People March in Luneta, a protest against the pork barrel issue. It was a memorable experience for me as a concerned Filipino and as an educator of high school students. I used that experience to teach my students, especially in my Religion classes, the virtues of justice and honesty and the sense of social awareness. Before I became a teacher, I have this blog called Juan Republic and I used to contribute for different websites about my opinion and stand on different socio-political issues. And I have to say that my articles on the internet gained popularity and influence among young professionals and teenagers who follow my blog. And I told myself that I should use that influence to inspire the still-malleable high school students. Because I believe that these lessons will be carried by my students as they grow up, that they will remember life’s practical lessons more compared to Algebra, the different elements in Chemistry, and the memorized things inside the classroom.
    image
  3. Rest, if you must, but don’t quit. This academic year has been more tiring and burnout-inducing compared to last year because I hold 4 subjects on 8 sections. And I have less vacant periods this time (just one hour per day, usually the first period reserved for Class Advisers). I admit I almost gave up and ask for a relieve because doing 8 classes per day is exhausting and draining; I cannot do other responsibilities (doing lesson plans, checking test papers, and stuff) and I am always knocked out at the end of a day. But then I thought of my students, I thought of the young ones who are looking up to me as their teacher and their inspiration. So I decided to carry on. I think the secret of this craft is to use our time wisely (which, I am glad my 8-year stint in the Seminary has taught me), to balance work and other stuff, and to look at the students as an inspiration on everything that we do. At the end of the day, all things will zero in to our students. I vowed to teach them, to be an inspiration, to share my knowledge, talents and skills, to be of service. And that is one hell of a big responsibility. Who am I to give up and leave the future of the Patria Adorada hanging in mid-air?

    image
  4. Pursue your passion.  When the Priests asked me to undergo the regency program, I told myself that I will continue to do the thing that I always like – to write, to talk, and to inspire young people. This profession, or shall I say, this vocation is not financially rewarding. I may not get rich by teaching but this dictum has been my mantra for some time now: Choose the job that you want and you don’t have to work for the rest of your life. If I work just for the money, I have long abandoned this institution. But life is all about happiness, and as long as I am happy with what I am doing, I will still stay on the same ship.

    image
  5. Thank God for everything. This school year has been a blessing for me in all aspects. And I thank the Lord for giving me an opportunity to stay on the institution and to continue to be of service to the young generation.

This academic year has been a fun ride. I thank my students, colleagues, superiors, and friends who in one way or another, has accompanied me on this journey.

 I’ll see you soon. And by that time, we will start writing again another chapter of this fun-filled journey called life.  Au revoir!

Note: This article is originally my year-end report for this academic year. I have decided to share this in my blog to give the readers a view of my life as a teacher - and the lessons that I learned from it. Some parts have been tweaked for brevity and clarity but more or less, this is the original report.

Diyos Ko! Bakit Mo Ako Pinabayaan?

"Nang mag-aalas tres na ng hapon, sumigaw si Hesus, 'Eli, Eli, lema sabachtani?' na ang ibig sabihin ay, 'Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?' - Mateo 27: 46

Marahil, karamihan sa atin ay nakapagtanong na minsan sa ating buhay ng mga katagang “Diyos ko? Diyos ko? Bakit mo ako pinabayaan?”

Sa mga puntong iyon ng ating buhay ay para bang nararamdaman nating wala ng Diyos o kung meron man, siya ay natutulog at nagpapabaya sa atin. O isang sadistang hinahayaan na lang ang kanyang mga nilikha na maghirap, magkagulo, at lamunin ng problema.

Totoo nga bang may Diyos? Totoo nga bang hindi natutulog ang diyos? Pero kung totoong nandiyan siya, bakit niya tayo pinababayaan?

Hindi kaila sa atin na sadyang mapagbiro ang tadhana. Dumadating ang mga pagkakataong para bang tayo na ang pinaka-abang tao sa mukha ng lupa. Na kahit ano mang bagay ang ating gawin para ito ay masolusyonan ay tila baga wala pa ring kahihinatnang malinaw na solusyon sa ating mga problema.

Dito pumapasok ang buhay at kaisipan ng kawalang pag-asa. Naiisip nating “Diyos nga ay walang pakialam sa akin at hindi ako tinutulungan, ako pa kayang hamak na tao ang makagawa?” Dito pumapasok ang buhay sa kadiliman. Ang buhay pagpapabaya. Ang buhay na malayo sa Diyos. Ilang beses na nating inakusahan ang diyos ng pagpapabaya sa atin? Kawawa naman si Lord, kahit walang sawang nagmamahal, lagi na lamang sinisisi sa mga hindi magagandang nangyayari sa buhay ng tao.

Ito ang isang klasikong halimbawa. May mga taong nasa banig ng karamdaman na halos isumpa na ang langit at lupa at ang Manlilikha. “Diyos ko! Bakit niyo naman ako binigyan ng ganitong sakit?”, marahil ang ilan sa mga linyang kanyang bibitawan. Ngunit naitanong na ba niya sa kanyang sarili, ano ang aking ginawa kaya ako nagkasakit? Ano ang aking naging lifestyle kaya ako nagkakaganito ngayon? May mga taong sinisisi ang Diyos sa lung cancer, chain smoker naman ng halos 40 taon; may mga sinisisi ang Diyos sa sakit sa puso, walang preno naman kung kumain at hindi nag-eehersisyo; sinisisi ang Diyos dahil sa karamdamang kung minsan - o madalas - bunga din naman ng sariling pagpapabaya.

Dahil sa mentalidad na “wala namang diyos” (kahit meron naman talaga) ay nabubuhay tayo sa isang buhay na walang direksyon at walang kaliwanagan. Sa pagtahak natin sa ganoong klase ng “trip” sa buhay, hindi maiiwasang may mga tao tayong isasama at hahatakin doon sa “kakaibang trip” na iyon. Imbes na maging tagapagdala ng liwanag at pag-asa, dahil nga tayo ay nabubuhay ng malayo sa Diyos, tayo ay nagiging instrumento pa upang mapariwara ng landas ng iba. Imbes na tayo lang ang nakakaramdam ng “pagpapabaya ng diyos” (kahit hindi naman talaga), ipinaparamdam pa natin ito sa iba. Ilang beses na ba tayong naging instrumento para ang ating kapwa ay “mabuhay sa kadiliman?”

Bakit nga ba kapag tayo ay malayo sa Diyos, tayo ay nabubuhay sa kadiliman? Ito ay sa kadahilanang Diyos ang siyang nagbibigay ng liwanag. Diyos ang talagang nagbibigay ng ilaw dahil ang Diyos ang ilaw, ang Diyos ang liwanag (1 Juan 1:5). Mas maliwanag pa ang diyos kumpara sa ilaw na ibinibigay ng Meralco. Mas Masaya, mas maganda, kapag may liwanag ang buhay. At ang liwanag ng buhay ay atin lamang makakamit sa diyos. Walang ibang nilalang ang makakapagbigay ng ganap na kaliwanagan bukod sa diyos (katunayan nga, ang Diyos ay hindi isang nilalang dahil wala naming lumalang sa kanya). Kung kaliwanagan ng buhay ang kailangan mo para sa madilim mong buhay, Diyos ang kailangan mo.

Sa katunayan, kapag dumadating ang mga “kadiliman” sa ating buhay, hindi naman ito talagang ganap na kadiliman. Sabihin na nating, isa lamang itong “kulimlim” ng buhay. Kung atin itong ikukumpara sa ating buhay at Diyos ang “araw”, hindi naman talaga nawawala o nagpapabaya ang Diyos, “nakakubli” lamang siya sa likod ng mga ulap ngunit hindi siya nawawala. Kung inaakala nating nawawala ang araw, o nawawala ang Diyos sa ating buhay, iyon ay isang pagkakamali. Tayo ang nawawala, hindi ang araw. Tayo ang lumalayo sa Diyos, hindi Diyos ang lumalayo sa atin.

Hindi naman kaila sa atin na may mga taong hindi naniniwala sa Diyos. At may mga taong walang pakialam kung may Diyos ba o wala, basta’t mabubuhay sila ayon sa kanilang kagustuha at kaginhawahan.

Minsan ay naitanong ko sa isang kakilala kung bakit hindi siya naniniwala sa Diyos. Sinagot niya akong, kung may Diyos, bakit may paghihirap? Bakit may nagugutom? Bakit may sakit? Bakit may namamatay nang hindi ma lang nakatikim ng hustisya at kaginhawahan sa buhay.

Kasama sa pag-aaral ko sa Pilosopiya noong Kolehiyo ang pag-aaral tungkol sa katotohanang may Diyos at ang problema ng imperpeksyon at kasamaan sa mundo. Madali sa aking intindihin kung bakit nangyayari ang mga ganoong bagay. Hindi naman kasi kayang ‘kontrolin’ ng Diyos ang kalayaan ng tao. Binigyan niya tayo ng kalayaan - o free will - bilang mga nilalang. Malaya ang tao na gawin ang gusto niya. Ika nga, maituturing na free will ang ‘kahinaan’ ng Diyos.

Ang mga paghihirap, pagkakasakit, at mga trahedya ay hindi dahil ito ay ginusto ng Diyos. O dahil walang pakialam ang Diyos. O dahil wala naman talagang Diyos. Ito ay dahil tayo ay may kalayaan ang tao. Maaaaring ang paghihirap ng isang tao ay bunga na din ng kapabayaan at pagsasamantala ng kapwa niya tao. 

E bakit pa kinakailangang magkaroon ng mga “kulimlim” na parte ng ating buhay?

Ang buhay ng tao ay hindi palaging puno ng kasiyahan. Natural sa buhay ng tao na dumadating ang mga problema at pagsubok ng buhay. Ang mga pagsubok na ito ang nagdadagdag ng “kulay” at ganda ng buhay. Masyadong “patay” ang isang buhay kung pare-pareho na lamang ang kulay at lasa nito.

Paano nating masasabing masaya ang ating buhay kung wala tayong punto ng pagkukumparahan nito (point of comparison)? Nakakasawa ang isang buhay na punong-puno ng kasiyahan at walang halong kalungkutan. Perfection is boring. Masasabi kasi nating mas nagiging ganap ang kasiyahan ng buhay kung ang kasiyahang iyon ay ang pakiramdam ng tagumpay ng paglampas sa pagsubok ng buhay. Nakakaumay ang palaging matamis na buhay. Paminsan-minsan, kailangan din nating makatikim ng maalat, mapakla, at mapait na lasa ng buhay.

Ang buhay ay parang tiklada ng piano. Hindi lamang puro puting tiklada ang ating pinipindot, kinakailangan din nating daanan ang mga itim na tiklada. At alam ng mga musikero na ang kombinasyon ng mga itim at putting tiklada – na parang kombinasyon ng kaligayahan at kalungkutan ng buhay – ang siyang mas nakagagawa ng kaaya-aya at de kalidad na tunog.

Bukod sa pagbibigay ng lasa at kulay ng buhay, bakit kinakailangan pa nating maghirap? Bakit pa kinakailangang magbigay ni Lord ng mga pagsubok ng buhay?

Ang diyos ay diyos na kahit wala ang mga nilalang. Hindi dagdag o kabawasan sa pagiging Diyos niya ang mga nilalang. Kung tutuusin nga, hindi na niya kinakailangan pang lumikha dahil diyos na siya. Ngunit dahil sa kanyang pagmamahal ay nilikha niya tayo. Nilikha tayo ng Diyos dahil sa pagmamahal niya sa sanilibutan. Bilang mga nlalang, natural lamang na ibalik natin ang pagmamahal na iyon sa diyos na siyang unang nagmahal at lumikha sa atin.

May mga pagkakataon kasi na sa kadahilanang masyado na tayong nagiging makasarili bunga ng ating tagumpay, nakakalimutan na nating magpasalamat sa diyos. Paminsan-minsan, kinakailangan tayong “kalugin” ng diyos upang magising tayo sa katotohanang mayroong diyos na pinagmumulan ng lahat ng tagumpay at ganap na kaligayahan.

Gayundin naman, ang Diyos ay umaakto bilang mga “traffic signs” sa “highway ng paglalakbay natin sa buhay.” Huwag natin itong ituring bilang mga balakid sa paglalakbay sa buhay, bagkus, ituring natin ang diyos bilang isang gabay upang makarating tayo sa ating paroroonan ng ligtas. Dahil sa bandang huli, Diyos din naman ang patutunguhan nating lahat. Ang diyos ang simula at katapusan ng lahat ng mga bagay. Siya ang Alpha at Omega ng sanlibutan at ng ating mga buhay.

Ang plano ng diyos para sa kanyang mga nilalang ay palaging “happy ending.” Kung sa istorya ng buhay natin ay para bang gusto na nating sumuko dahil sa mga pagsubok at problema nating hinaharap, alalahanin na nating hindi pa iyon ang “happy ending” na itinakda ng Diyos para sa atin. Iyong mga iyon ay ituring nating “pampagana at pampaganda” ng istorya ng ating buhay.

Sa bandang huli, nais kong sabihing hindi naman talaga nagpapabaya ang Diyos. Kung sa tingin nating parang “nilalayasan” tayo ng diyos sa ating buhay, sana ay sumagi sa ating isipan na “nagtatago” lamang ang Diyos ngunit palagi pa rin siyang nagmamasid at gumagabay sa atin.

Nawa, ang ating isigaw sa buhay ay hindi ang “pagpapabaya ng diyos” kundi “DIYOS KO! DIYOS KO! SALAMAT AT HINDI MO AKO PINABAYAAN!”

Ano pa mang mga pagsubok ang dumating sa atin, kakayanin natin ito dahil alam nating may plano ang Diyos sa atin.

Pag-ibig, pagkakaisa, at pagmamahalan ang nawa’y sumaating lahat. Padayon!

This was originally written in 2009 but I tweaked it this year to tackle the issues of today. I decided to repost this one to reach wider audience. Have a blessed Good Friday everyone!

#AshTag Wednesday

"It’s Ash Wednesday. Let us spread the #ashtag"

Today, the Catholic Church celebrates Ash Wednesday. This day marks the beginning of the Lenten season, or the 40-day period of fasting to prepare for the celebration of Jesus’ passion, death, and resurrection (Paschal Mystery). It is the season where we are reminded to repent from our sins, to fast and abstain, and to do charity works for the poor and needy.

It is an open secret here on Tumblr and in my blog that I am a former seminarian (or more appropriately, a seminarian on regency or break). I studied in the Seminary for eight years - from high school to college, and I have been writing reflections about Lent and being of service to the poor and the needy since I was twelve (I entered the seminary at a young age, so there goes the explanation).

But there is something that I have to confess to you. Something that whenever I remember those events, I have a mix feelings of being ashamed and laughing at it. During my first years in the high school seminary, I look at Ash Wednesday as a punishment. You see, even the required age for fasting and abstinence is 14, there are no exemptions in the Seminary (for obvious reasons, of course). I treat Ash Wednesday then as a ‘hunger strike day’ for we are only served one full meal during the day without merienda. And if you personally know my eating capacity, you will know why I despise a meal-less day.

As I grow up and as I learn more in the Seminary, my perspective has changed. And I should, because Seminary is a place of formation - spiritually, academically, socially, and formation as a mature, young man with the direction to the Priesthood. And even after I left the institution last March 2009 after graduating in Philosophy, even now that I am living in the real world away from the comforts of her confines, I continuously live (and share) most, if not all, the things that I have learned inside. There are no clear indications yet if I would return and pursue my Theological studies but the important thing is, I should and I must strive not to forget those good things. 

Last night, I planned to attend the Ash Wednesday Mass at our Parish (outside the UPLB Campus). But when my mother told me that there will be a mass in their office (which is inside the campus), I decided to go there since it would be more convenient for me.

The Mass celebrant is Father Thor (Yes, Thor. He may not look like Chris Hemsworth but he is one of the nicest, and funniest priests that I know), the Parish Priest of Saint Therese of the Child Jesus Parish (the church inside UPLB). And I did not regret attending his mass. His homily moved me.

He started his homily sharing a stuff that he found on the internet. He said that a particular Christian denomination put up in their website that a mixture of ash and water burns the skin. As most of us know, the ashes being placed on our foreheads is a mixture of ashes (from the palms used on the previous year’s Palm Sunday) and (Holy) water. He consulted the Chemistry Professors of the University and they told him that yes, it is possible to burn one’s skin by a mixture of ash and water (he told us the name of the chemical compound but I forgot it) but the ashes used on Ash Wednesday have a very minimal effect to cause burning. So are they bluffing? Or scaring the faithful? We don’t know.

Why put ashes on our forehead? It is a reminder for us that we came from dust/earth and we would return to it after our death. Faher Thor told us that the mixture of ashes and water is very symbolic since ashes represents a lifeless man and water, the breath of God that created us (if you read the book of Genesis, this will be quite familiar to you). When God breathed to the earth, there was life.

So what is the challenge for us? Father told us that when the Priest (or the Minister) put ashes on our foreheads, this is a invitation for us to ‘return to the earth’. It is an invitation for us to be stoop down from our level, be ‘dirty’, and to be humble. After all, humility came from the Latin word humus which means earth or soil.

But how could we do that in these modern times where everything is fast and everyone is busy? That is where fasting and abstinence would enter. Fasting and abstinence is not just eating less and abstaining from meat. It is also doing less the things that we find addictive - television, alcohol, cigarettes, internet, and everything considered as ‘excess’ and not an essential. And when we have a free time after abstaining (and fasting) from these, then it would be the time to go back to the earth and be dirty.

And after all of these, during the celebration of the Easter Vigil (or the end of the 40-day preparation) and the blessing of fire and water, it is there when we would burn ourselves and walk to God, our savior. So basically, those who posted that a mixture of ashes and water will burn us, is in a way, correct.

Seminarians are known to Priests as omniscient creatures (it is a inside joke actually). I am guilty of this when I was in college since there are Priests and speakers who give us something that we already know and I (together with most of my brothers) would just fake our attention, pretending to be listening. I know, it is a sign of being proud and not being humble.

But I have learned my lesson today. Though I cannot say that I am totally doing it, I chose to listen and digest what Father has given us. I have learned that yes, we know things and sometimes, it is our expertise, but we should always be reminded. And we should see things from other people’s perspective.

The Season of Lent is about preparing ourselves. It is the period to give up something and be of service to the needy. Actually, as I have mentioned above, some of the things that we have saved during this season should go to helping the poor and the needy. Some would say that this is hypocrisy on our part, but should it be? I think doing something good at least during a particular period of a year is better than having done nothing at all. And as long as you know what you believe in, as long as you are steadfast on your faith, no hecklers, trolls, haters, and non-believers can shake you.

This is a period of giving up our excess. What would you give up? for me, I think it wold be extra rice. Aside from helping me lose wight, it will help those who are in need by giving them what I should have eaten for my excess consumption. (Lent, as they say, is the best way to lose weight and be of shape.)

In these modern times, is the celebration of Ash Wednesday still relevant? Yes. We need it more during these times when we seem to just think of ourselves and our personal gains.

Today is the beginning of the Lenten Season. Let us spread the #AshTag. Vaya con Dios!

Photo Above: A nun uses ash to mark a cross on the forehead of a believer outside the Baclaran church in Paranaque on the occasion of Ash Wednesday. The occasion marks the beginning of the season of Lent in the largely Roman Catholic country. (via ABS-CBNnews.com)

Elsewhere:

  • The Word Exposed: Ashes - Manila Archbishop Chito Tagle’s catechism and reflection about Ash Wednesday. This is very informative.

Source: juanrepublic

The Letter that Changed My Life

I was a rejected writer way back in High School. My articles were literally crumpled and then thrown into the trash bin (I saw my teacher did that heart-breaking scenario inside the faculty room). My superior said that my articles were “not good” and “unreadable.”

I was a failure. A total failure and an embarrassment.

And then my Father wrote this “open letter” when I was in second year High School and have it posted on the Francois Corner - a bulletin board/literary board in the seminary for the written works of the seminarians (talk about “pambabraso”. Wink!).

This letter changed my life. Since then, I have been writing articles after articles, taking into consideration his messages and advice written on this letter. This letter became a major turning point of my life. The Juan of today will never be the same had he not written this letter. 

November 27, 2002

Sorry son, I beat you on the draw this time. Time and again I have always urged you to write something for the Francois Corner. I want you to express yourself, your views of life, of family, of human relations, of growing up, and whatever heaven-may-care concerns you think worthwhile. Write them as they are gestated on your mind. Don’t wait until you may only have to recall the precious moments, when life is already filled with misgivings for the things you’ve done and those you chose not to do, when you may already have to contend with the biases of your own reasoning, whan all things have their good excuses and alibis…the very way I do now.

You have read better books than I did and your vocabulary has improved considerably in your almost two years in the seminary. Nevermind if I tell you that the words as you define them have awkward meanings. As you go along life’s path, you’ll realize the words and gestures alike are interpreted in appropriate contexts, not just they are portrayed in the dictionary. The best poetry of literary piece is something that depicts noble intentions, of truth, of justice, of virtues, of writer’s characters. Avoid flashy and ostentatious adjectives, grandiose adverbs, and dangling modifiers..they often end up in lies.

You are so lucky son. you have found freedom within the confines of the walls of the seminary and I want you to write of this. Freedom is not just doing what you want. It is also getting rid of the things that would otherwise prevent you from doing what you want. Most of us outside are virtual prisoners of our own means, of both obsession and indifference, of curiosity and apathy. Put no envy or remorse for being sheltered from the world, just have it that many would have wanted to be in your place. Talk to your brother seminarians, your formators, and every people you meet and you may learn the reason. Whatever reason it is, take it with humility and reticence. Read a lot, keenly observe things and improve your sense of disrection. Seek wisdom in prayers and let faith be the pillar of judgement.

Write, son, write. Hearten others with the might of your pen. When I held your hand when I first thought you how to write, I had no further intent for you but to learn to inscribe your name. After a few summers, reams and reams of paper, and buckets of ink, I urge you to make a turn around.  Let not your name be prominent but God’s. In your own modest way, lead your readers to Him. Let those words be your hook and line as you brace yourself to be a fisher of men. With God’s grace and a few summers more, (And this, me and your mother pray for) you may already have been an adept articulator of his words. I hope that by then, you will remember this day that I encouraged you to write.

I hope that you will not fail me son. I expect to see your paper tucked in the corks of Francois Corner. We love you.

I know that I still have a lot to do in order to reach my dream to write and to inspire pople. But I am proud to say that I have taken the few little steps to reach that journey. Thank you to all who read my posts here in my little blog.

And thank you to my Tatay Juan who inspired me, who acted as my Maestro. I will always be grateful. I love you.

Happy Father’s Day po Tatay. Inuman tayo mamaya. Padayon!

Source: juanrepublic

Twenty-Two

It has been a tradition in the seminary to do a “mini-sermon” or sharing of reflection during the Holy Mass whenever one is celebrating his birthday. I never had my chance to deliver one since my birthday always fall on the day when seminarians are still on their summer vacation.

So here am I, writing and sharing to you what I am suppose to deliver in front of the congregation. Join me in my reflection and thanksgiving as I celebrate my 22nd birthday.

It’s an open secret to the people whom I met in the internet that I am a Seminarian, a Prayle-wannabe. And only a few handfuls knew my whole story.

It has been more than 2 years since I left the Seminary to undergo an advised regency – or break – to fix myself in the real world. And supposedly, this year will be my return to pursue my 5-year theological studies before being ordained a deacon, and eventually, a Prayle (or a Damaso, depending on how you view my comrades).

I chose not to return this year for personal reasons. And I still don’t know if I would still return in the seminary to pursue my vocation and dream of being a Priest. Let me share with you some of my reasons.

First, my two (2) years have been wasted. I have no permanent job much more an “alternative career” to weigh down my options if I am really for the Priesthood or not. I only have had contractual jobs, sidelines, and rakets. My last job as an editor was home-based so I had no notion of office, officemates, workplace, etc. Currently, I am still looking for a company to work at and who will give me experience and lessons needed for my growth. (Yes, I am not after for the salary and compensations.)

Second, since I wasted my two years, I still lack the experience which will measure my growth into maturity and balance between Priesthood and a life of an ordinary bachelor. When I graduated last 2009, I promised myself that I will travel, meet new people and do things that I have been deprived of during my eight (8) years in the Seminary.  I want to do”a million other things”.

Third, during the past 2 years, I have done things which are not appropriate for a Prayle-wannabe like me. I hurt people. And I still haven’t fixed those broken relationships yet. I don’t want to return to the seminary with a heavy heart and a feeling of guilt.

Fourth, I am still undecided with my vocation. Following the principle in ethics “in doubt, do not act”; I do not want to enter the seminary with a disposition of doubt. I think it will be unfair to God, to the Church, and to her people if I leave the Priesthood just because I pursue my theological studies without being sure of myself (Manangs and those who are forcing me to return immediately to the Seminary, I hope you can read this).

Those are the four major reasons why I opted not to return to the Seminary this year.

But as in all journey, life must go on. Today, I am celebrating my twenty second birthday. Some would say that I look older than my actual age. Some, especially bus conductors and jeepney barkers, would call me “Totoy”.

But if you would ask me, I still feel that I am the same 19-year old young man who graduated in the Seminary more than two years ago. I’m just 37.4 pounds heavier (and yes, I know that it is not healthy).

My life today is not much different from where I left. I am currently a Sunday School teacher in our Parish. Teaching catechism to children ages 12 and below gives me a sense of fulfillment. It is a noble apostolate. I also call it as a “defense Against the Dark Arts” post since teaching those kids prayers and Jesus Christ, his teachings of light and truth, is the best defense against the evil one.

Beat that Severus Snape! 

Despite all the bitterness, drama and tragedy, I am still thankful for the 2 years outside that the Prayles gave me to explore the real world. Though lack in experience and incomplete, I have learned to see life in a different perspective. I have learned to see the reality in the eyes of ordinary people - away from the comfort zones of the seminary. My life in the seminary is quite spoon fed. I have learned here in the real world to stand and to do things on my own.

I am thankful to the people who became part of my journey for this past 2 years outside the Seminary. The nurses and staff of ASEAN RISK, Lipid Research Unit of Philippine General Hospital where I first worked. Technically. My comrades, my brother seminarians, my support group who continue to guide their prodigal brother. My Titas, Ates, and Kuyas in Sunday School who continue to inspire me to return to the seminary. To my former boss in the publishing company, thank you for the opportunity Sir Eugene. To the people whom I met here in David Karp’s cyber empire, most especially to the eLBikada - thank you for the laughters, tears, booze, smoke, and love.

I would also like to thank the people who became part of my journey for 22 years.My parents, my family, and the Prayles (where I spent more than half of my life living with them).

I would also like to ask for forgiveness to the people whom I hurt - consciously and unconsciously. I hope we can start a new beginning.

This journey of 22 years has been fun. And I would like to start a new journey with hopes and dreams that this will also be a good one. Let’s aim for 90 years? Why not/ If the Japanese can do it, why can’t I?

Thank you everyone for (wasting) spending your time reading this. I hope that you will also be part of my journey, Let’s walk together into the fullness of life.

May God bless us all today, tomorrow, and forever. Padayon!

Source: juanrepublic

Diyos Ko! Bakit Mo Ako Pinabayaan?

Para sa mga tinatamad makinig ng Siyete Palabras at mas piniling mag-tumbling dito sa Tumblr, narito ang aking alay. Ang aking pagninilay sa ikaapat sa huling salita ni Hesukristo habang nakapako sa Krus.


Isa sa mga “accusations” laban sa akin na naging dahilan ng “untimely demise” (o siya, eviction na) sa Bahay ni Kiko (seminary yun!) ay ang pagiging “liberal” at “reckless” ko na nagiging dahilan kaya ang mga compositions kong isinusulat (e ano pa?) ay maging straight to the point (hindi mahilig sa mga sugar-coated choice of words), matapang at maangas (define: madaming binabangga, as in madami).

Hindi mo pa rin mainindihan? Sugar-coated na yun ah? Alright, pinatawan ako ng dalawang taong supplementary regency ng mga pari. Sa madali’t sabi, gustuhin ko mang maging pari at tumuloy sa Theology Department pero kinakailangan ko munang “ayusin ang aking sarili” sa labas ng seminaryo. Kapag naayos ko na ito sa loob ng dalawang taon, maaari na akong bumalik sa loob ng seminary (sana).

Maaaring “huli” na nang ako ay magbago sa loob ng seminaryo ngunit ngayon, sa buhay ko sa labas ng bakuran ng seminary, unti-unti kong isasabuhay ang buhay na dapat ay noon ko pa isinabuhay.

Tanda ko noon, sinabi sa akin ng tatay ko na dapat daw, bilang isang manunulat, ay hindi sarili ko ang aking ilahad sa mga mambabasa kundi ang Diyos. Sinuway ko ang tatay ko. Karamihan sa mga isinulat ko ay para makilala ako bilang ako.

Ngayon, bilang unang hakbang, nais kong “ipakilala” sa inyo ang Diyos na nakilala ko sa loob ng seminaryo. Isa itong artikulo na nakalaan sa Biyernes Santo, sa pagbabahagi sa Siyete Palabras o ang pitong huling salita ni hesukristo habang nakapako sa krus. Heto na:


“Diyos ko? Diyos ko? Bakit mo ako pinabayaan?”

Marahil, karamihan sa atin ay nakapagtanong na minsan sa ating buhay ng mga katagang “Diyos ko? Diyos ko? Bakit mo ako pinabayaan?” Sa mga puntong iyon ng ating buhay ay para bang nararamdaman nating wala ng Diyos o kung meron man, siya ay natutulog at nagpapabaya sa atin. Totoo nga bang may Diyos? Totoo nga bang hindi natutulog ang diyos? Pero kung totoong nandiyan siya, bakit niya tayo pinababayaan?

Hindi kaila sa atin na sadyang mapagbiro ang tadhana. Dumadating ang mga pagkakataong para bang tayo na ang pinaka-abang tao sa mukha ng lupa. Na kahit ano mang bagay ang ating gawin para ito ay masolusyonan ay tila baga wala pa ring kahihinatnang malinaw na solusyon sa ating mga problema.

Dito pumapasok ang buhay at kaisipan ng kawalang pag-asa. Naiisip nating “Diyos nga ay walang pakialam sa akin at hindi ako tinutulungan, ako pa kayang hamak na tao ang makagawa?” Dito pumapasok ang buhay sa kadiliman. Ang buhay pagpapabaya. Ang buhay na malayo sa Diyos. Ilang beses na nating inakusahan ang diyos ng pagpapabaya sa atin? Kawawa naman si Lord, kahit walang sawang nagmamahal, lagi na lamang sinisisi sa mga hindi magagandang nangyayari sa buhay ng tao.

Dahil sa mentalidad na “wala namang diyos” (kahit meron naman talaga) ay nabubuhay tayo sa isang buhay na walang direksyon at walang kaliwanagan. Sa pagtahak natin sa ganoong klase ng “trip” sa buhay, hindi maiiwasang may mga tao tayong isasama at hahatakin doon sa “kakaibang trip” na iyon. Imbes na maging tagapagdala ng liwanag at pag-asa, dahil nga tayo ay nabubuhay ng malayo sa Diyos, tayo ay nagiging instrumento pa upang mapariwara ng landas ng iba. Imbes na tayo lang ang nakakaramdam ng “pagpapabaya ng diyos” (kahit hindi naman talaga), ipinaparamdam pa natin ito sa iba. Ilang beses na ba tayong naging instrumento para ang ating kapwa ay “mabuhay sa kadiliman?”

Bakit nga ba kapag tayo ay malayo sa Diyos, tayo ay nabubuhay sa kadiliman? Ito ay sa kadahilanang diyos ang siyang nagbibigay ng liwanag. Diyos ang talagang nagbibigay ng ilaw dahil ang Diyos ang ilaw, ang diyos ang liwanag. Mas maliwanag pa ang diyos kumpara sa ilaw na ibinibigay ng Meralco. Mas Masaya, mas maganda, kapag may liwanag ang buhay. At ang liwanag ng buhay ay atin lamang makakamit sa diyos. Walang ibang nilalang ang makakapagbigay ng ganap na kaliwanagan bukod sa diyos (katunayan nga, ang diyos ay hindi isang nilalang dahil wala naming lumalang sa kanya). Kung kaliwanagan ng buhay ang kailangan mo para sa madilim mong buhay, diyos ang kailangan mo.

Sa katunayan, kapag dumadating ang mga “kadiliman” sa ating buhay, hindi naman ito talagang ganap na kadiliman. Sabihin na nating, isa lamang itong “kulimlim” ng buhay. Kung atin itong ikukumpara sa ating buhay at diyos ang “araw”, hindi naman talaga nawawala o nagpapabaya ang Diyos, “nakakubli” lamang siya sa likod ng mga ulap ngunit hindi siya nawawala. Kung inaakala nating nawawala ang araw, o nawawala ang diyos sa ating buhay, iyon ay isang pagkakamali. Tayo ang nawawala, hindi ang araw. Tayo ang lumalayo sa Diyos, hindi Diyos ang lumalayo sa atin.

E bakit pa kinakailangang magkaroon ng mga “kulimlim” na parte ng ating buhay?

Ang buhay ng tao ay hindi palaging puno ng kasiyahan. Natural sa buhay ng tao na dumadating ang mga problema at pagsubok ng buhay. Ang mga pagsubok na ito ang nagdadagdag ng “kulay” at ganda ng buhay. Masyadong “patay” ang isang buhay kung pare-pareho na lamang ang kulay at lasa nito. Paano nating masasabing masaya ang ating buhay kung wala tayong punto ng pagkukumparahan nito. Nakakasawa ang isang buhay na punong-puno ng kasiyahan at walang halong kalungkutan. Masasabi kasi nating mas nagiging ganap ang kasiyahan ng buhay kung ang kasiyahang iyon ay ang pakiramdam ng tagumpay ng paglampas sa pagsubok ng buhay. Nakakaumay ang palaging matamis na buhay. Paminsan-minsan, kailangan din nating makatikim ng maalat, mapakla, at mapait na lasa ng buhay.

Ang buhay ay parang tiklada ng piano. Hindi lamang puro puting tiklada ang ating pinipindot, kinakailangan din nating daanan ang mga itim na tiklada. At alam ng mga musikero na ang kombinasyon ng mga itim at putting tiklada – na parang kombinasyon ng kaligayahan at kalungkutan ng buhay – ang siyang mas nakagagawa ng kaaya-aya at de kalidad na tunog.

Bukod sa pagbibigay ng lasa at kulay ng buhay, bakit kinakailangan pa nating maghirap? Bakit pa kinakailangang magbigay ni Lord ng mga pagsubok ng buhay?

Ang diyos ay diyos na kahit wala ang mga nilalang. Hindi dagdag o kabawasan sa pagiging Diyos niya ang mga nilalang. Kung tutuusin nga, hindi na niya kinakailangan pang lumikha dahil diyos na siya. Ngunit dahil sa kanyang pagmamahal ay nilikha niya tayo. Nilikha tayo ng Diyos dahil sa pagmamahal niya sa sanilibutan. Bilang mga nlalang, natural lamang na ibalik natin ang pagmamahal na iyon sa diyos na siyang unang nagmahal at lumikha sa atin.

May mga pagkakataon kasi na sa kadahilanang masyado na tayong nagiging makasarili bunga ng ating tagumpay, nakakalimutan na nating magpasalamat sa diyos. Paminsan-minsan, kinakailangan tayong “kalugin” ng diyos upang magising tayo sa katotohanang mayroong diyos na pinagmumulan ng lahat ng tagumpay at ganap na kaligayahan.

Gayundin naman, ang Diyos ay umaakto bilang mga “traffic signs” sa “highway ng paglalakbay natin sa buhay.” Huwag natin itong ituring bilang mga balakkid sa paglalakbay sa buhay, bagkus, ituring natin ang diyos bilang isang gabay upang makarating tayo sa ating paroroonan ng ligtas. Dahil sa bandang huli, diyos din naman ang patutunguhan nating lahat. Ang diyos ang simula at katapusan ng lahat ng mga bagay. Siya ang Alpha at Omega ng sanlibutan at ng ating mga buhay.

Ang plano ng diyos para sa kanyang mga nilalang ay palaging “happy ending.” Kung sa istorya ng buhay natin ay para bang gusto na nating sumuko dahil sa mga pagsubok at problema nating hinaharap, alalahanin na nating hindi pa iyon ang “happy ending” na itinakda ng Diyos para sa atin. Iyong mga iyon ay ituring nating “pampagana at pampaganda” ng istorya ng ating buhay.

Sa bandang huli, nais kong sabihing hindi naman talaga nagpapabaya ang Diyos. Kung sa tingin nating parang “nilalayasan” tayo ng diyos sa ating buhay, sana ay sumagi sa ating isipan na “nagtatago” lamang ang diyos ngunit palagi pa rin siyang nagmamasid at gumagabay sa atin.

Nawa, ang ating isigaw sa buhay ay hindi ang “pagpapabaya ng diyos” kundi “DIYOS KO! DIYOS KO! SALAMAT AT HINDI MO AKO PINABAYAAN!”

Alam kong hindi ako pababayaan ng Diyos sa loob ng dalawang taon sa labas ng bakuran ng seminary. Alam kong may maganda siyang plano sa akin.

Ano pa mang mga pagsubok ang dumating sa akin, kakayanin ko ito dahil alam kong may plano ang diyos sa akin. Padayon!

This was originally posted last year. I decided to repost this one to reach wider audience. Have a blessed Good Friday everyone!

Source: juanrepublic

Si Juan, Ang Doktor, Ang Burgis at si Lolo (Isang Dayalektiko)

"Philosophy graduate ka lang? Anong maitutulong mo sa amin?"

Iyan ang mga katagang sinabi sa akin ng isang propesyonal na nakasama ko noon sa aking trabaho. Isa siyang doktor. Isang inirerespetong Doktor ng Medisina sa kaniyang larangan. Sa pakiramdam ko noon ay parang niyurakan ang aking pagkatao, act and potency. Kasama na ang pakiramdam na para na ring naging biktima ng medical malpractice ang mga comrades ko sa loob ng seminaryo na nagpapagal at nagsusunog ng kilay sa pag-aaral ng Pilosopiya.

Aminin na nating mga alipin at mga minsang naging alipin nina Frederick Copleston, Henri Renard, Paul Glenn, Samuel Enoch Stumpf at Vincent Potter. Nangangagat ang katotohanan. Limitado ang oportunidad para sa ating mga nagtapos ng Pilosopiya. Kung wala kang malakas na backer at hindi ka madiskarte sa paghahanap ng trabaho, kadalasan, teacher ng Pilosopiya at Teolohiya o Kolboy sa BPO Industry ang bagsak mo. Kolboy na babad sa radiation ng computer at nakikipagtalo sa mga foreigner sa telepono gamit ang fake American accent.

Matapos ang carefully-planned at well-executed na mutiny laban sa akin ng mga comrades at superiors ko sa seminaryo, hindi agad ako nakapaghanap ng trabaho. Bukod kasi sa aberya sa transcript of records ng batch namin, hindi agad nag-sink in sa akin ang mga bagay-bagay. Planado na kasi ang pagtuloy ko sa Theology Department ng Arsidiyosesis ng Lipa (Taga Diyoseis ng San Pablo ako). At kasagsagan noon ng global financial crisis, hassle maghanap ng trabaho.

Nagsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi sumama ang loob ko sa mga comrades at superiors ko. Pakiramdam ko noon ay para akong tinraydor ng aking mga kapatid at mga magulang. Na para akong itinakwil ng aking sariling Pamilya. Nilasing ako ng paniniwalang may mga taong traydor at magaling lamang kapag kaharap. Nilunod ako ng kaisipang biktima ako ng isang makabagong inkwisisyon ng simbahan.

Ngunit sa kabila noon, hindi ako nagtanim ng galit. Hindi ko sinubukang maghiganti a la Napoleon Bonapartre French Revolution-style o Ampatuan-flavored mass murder sa mga prayle at seminarista. Hindi nawala ang respeto at paggalang ko sa kanila. Dahil sa kabila ng lahat, nandoon pa din ang katotohanang mayroong pagkukulang at pagkakamali sa akin - na kailangan kong punuan at ayusin sa labas ng seminaryo. Na ginawa lamang nila ang kanilang parte bilang mga magulang at kapatid na nagtutuwid at nagdi-disiplina sa anak.

Respeto. Isang makatao at pang-taong ugali at gawain. Para lamang sa mga rational animals na pinagkalooban ng freedom at intellect. Kaugalian at gawaing ipinagkaloob lamang sa pinakamataas na uri ng nilalang - tao. Tao lang. Hindi kasama ang hayop. Hindi kasama ang mga irrational animals. Kaya’t ang mga katagang “Hayop Ka!” na sinasambit ng isang taong walang paggalang at respeto ay akma at may malalim na pakapahulugan.

Respeto. Sinasabing nagkakaroon lamang ng respeto kapag ganap na kilala ang isang tao. Kapag nagkaroon na ng koneksyon o kaya naman common ground sa pagitan ng dalawang indibidwal. Kapag na ng koneksyon at pagkakakilanlan, doon papasok ang tiwala. At kapag nabuo na ang tiwala, mabubuo ang respeto at paggalang. Maaari ding magkaroon ng respeto ang isang indibidwal sa mas nakakataas sa kanya. Ang empleyado sa kanyang bosing. Ang anak sa kanyang mga magulang. Ganyan ang respeto sa kontekstong pinaniniwalaan at tinatanggap ng lipunan. Ngunit hindi iyon ganap.

Sa paglabas ko ng seminaryo, mas namulat ako sa realidad ng buhay sa totoong mundo. Mas nakilala ko ang realidad ng buhay na malayo sa comfort zone ng seminaryo. Madami akong nakilalang mga tao na mula sa iba’t-ibang sektor ng lipunan. Naging libangan ko ang pagsusulat at pagba-blog ng mga bagay-bagay na aking nasasalubong sa isang araw. At ang madalas kong maisulat ay ang araw-araw kong karansan sa realidad ng marginalization ng mga burgis at dukha.

At ang isa sa hindi ko matanggap ay ang konsepto ng mga burgis ng “breeding.”

Breeding. Iyon daw ang distinction ng mga burgis sa masa. Ng may pinag-aralan sa mangmang. Ng sosyal sa jologs. Ng laking aircon sa mga hampas lupa. Wasak. Kung dati ay ginagamit lang ang salita sa besprend ng tao (read: anong breed ng aso niyo?), ngayon ay ginagamit na din sa tao. 

Para bang gustong sabihin ng mga taong “may breeding” na askal ka, may lahi ako. Iyon ang hindi ko matanggap at lubos na maunawaan. Gamitin nating halimbawa ang mga aso. Lahat naman ng aso ay may breed. Ang totoong issue lang ay kung imported o lokal. Nakasanayan lang natin na kapag sinabing ang aso ay “may breed”, ang iniisip natin agad ay ang magagandang lahi na imported.

Hindi ako sumasang-ayon sa pahayag ng mga burgis ng “kulang sa breeding” ang mga tao sa ibaba nila. Lahat ng tao ay may breeding, iba-iba nga lang. Kung paanong inirerespeto at dapat nating respetuhin ang kultura ng iba, gayundin naman ang “upbringing” at kinalakahian ng isang tao. Pantay-pantay tayo mga matapobreng utak aso.

Lahat tayong mga tao ay nilikha ng pantay-pantay at pare-pareho. Pare-pareho tayong mga Homo Sapiens. Pare-parehong binubuo ng mga cells, tissues, at organs para maging isang tao. Pare-parehong may freedom at intellect. Pare-parehong mamamatay. Pare-parehong nasa iisang puwesto sa Tree of Porphyry. Lahat tayo ay pantay-pantay ng mga substantial, corporeal, sentient at rational animals.

Nandiyan ang katotohanan ng hindi pagkakapantay-pantay ng mga tao dahil sa yaman, pinag-aralan, at social status. Ngunit ang mga iyon ay aksidente lamang - maaaring andiyan, maaaring wala. 
Magpasalamat ka kung isinilang ka sa may kayang pamilya. Kung niloob na paglaruan ng Cosmos ang tadhana, puwede kang isilang sa isang dukhang pamilya. O kaya isa sa miyembro ng mga tribo sa Africa. Chumamba ka lang. Tandaan mong isinilang tayong lahat na walang saplot. At kapag namatay ay mabubulok at kakainin din ng lupa.

Kung sa buhay mo ay wala kang respeto at paggalang sa kapwa mo tao, wala kang pinagkaiba sa hayop. Kung ang tingin mo sa sarili mo ay hamak na mas mataas kumpara sa ibang tao, hindi ka tao. Itinuturing mo ang sarili mong Diyos. Hangal! Subukan nga natin ang kapangyarihan mo? Kung hindi mo naiisip na pantay-pantay tayo, ibigay mo na lang ang talinong ipinagkaloob sa iyo ng Lumikha. Sayang at hindi mo naman ginagamit.

Isinusulat ko ang artikulong ito sa malayo at bundok na Barangay ng De La Paz, Lungsod ng Batangas habang binabantayan ang aking lolo na iginupo ng stroke. Hindi man siya comatose, palagi siyang natutulog, hindi makapagsalita, ang pagkain ay ipinapadaan sa tubo, at kung huminga ay parang si Darth Vader - staggard at parang palaging nahihirapan. Kailangang palaging may nakabantay sa kanya dahil gusto niyang tanggalin ang tubo na dinadaanan ng kaniyang pagkain.

Nakakakilig at may kurot sa puso ang ginagawang pag-aalaga ng lola sa kaniyang asawa. Kinakausap. Nilalambing. Nililinisan. Pinapalitan ng diaper at damit. Kung minsan nga ay umaalis na lang ako sa tabi dahil baka hindi ko mapigilan ang pagpatak ng aking luha.

Nakakataba ng puso ang maya’t mayang dagsa ng mga taong dumadalaw. Bata, matanda, Thunder Cats, octogenarian, kamag-anak, kapitbahay, kakilala. Nakakatuwang isipin na sa simpleng pagdalaw at pakikipagkuwentuhan, nakakabawas ng pagod at sakit na nararamdaman naming pamilya. Iyon bang simpleng pagdalaw at pakikiramay dahil minsang naging parte ang lolo sa kanilang buhay. (Balita ko pa nga’y may mga pulitikong dumalaw noong nasa ospital pa ang lolo. Kung kawanggawa man o political strategy na maituturing, hindi ko alam).

Ang mga taong iyon ay mga taga-bukid. Ang ilan ay High School lamang ang tinapos. Ang ilan ay pangingisda lamang at pagtatanim ang alam na ikabubuhay. Mga itinuturing na “lesser being” ng mga nasa itaas.

Hindi mo naman kailangang maging edukado at magkaroon ng mataas na pinag-aralan para ipakita ang iyong respeto, pakikiramay, at paggalang sa kapwa mo tao. Sapat na ang malaman mo at isabuhay ang kahalagahan ng pagkakapantay-pantay at pagkakaugnay-ugnay nating mga tao.

Hindi mga doktor ang mga ordinaryong tao na dumadalaw sa lolo. Pero napapagaan nila ang aming kalooban at nabibigyan ng kasiyahan na hindi kayang gawin ng ibang doktor. Hindi mo kailangang magtapos ng medisina para “makapagpagaling” ng isang tao. Sapat na ang marunong kang makiramay, rumespeto at makipag-kapwa tao.

At sa aking opinyon, hamak na mas mabuti iyon kumpara sa doktor na ang pananaw ay walang maitutulong ang mga pilosopong nag-iisip at nagninilay ng mga ganitong bagay.

Pag-ibig at kapayapaan para sa ating lahat. Padayon!

Ang artikulong ito ay nakalaan para sa “Virtually Unconditioned” column sa The Prolegomenon (Opisyal na pahayagan ng St. Francis de Sales Major Seminary, Lipa City). Ang column ay nakalaan para sa mga “virtual seminarians” - mga seminaristang nasa labas ng seminaryo at nasa ilalim ng regency program. Isang malaking pag-uuyam (irony) na noong panahon ko bilang editor-in-chief nagsimula ang Virtually Unconditioned. Magsusulat din pala ako dito? Wasak!

Una itong nalathala sa aking blog noong isang taon - bago mamatay ang aking Lolo. Pinili kong i-publish siyang muli para sa mas maraming mambabasa. At para ipaalala sa ilan ang tila nakakalimutang respeto sa kapwa - lalo na ngayong malapit na ang Mahal na Araw.

Source: juanrepublic

True Love is a Sacrifice

This article, which was one of my articles written on my school publication column back in college, was originally posted at my Multiply account and here on Tumblr when I was still a newbie. I have decided to repost this one in celebration of, uhm, today’s Capitalist Holiday. Enjoy reading!

Hindi ito isang ma-kesong sanaysay (wala kasing eksaktong salita sa Tagalog para sa cheesy) tungkol sa walang kamatayan at laging pinag-uusapang paksa na kung tawagin ay pag-ibig. Nawalan na kasi ako ng motibasyong magsulat ng tungkol sa mga nakakakilig na bagay simula nang (puwersahang) ipapanuod sa akin (ng mga kasama kong mga pari at seminarista) ang pelikula ni Aga Muhlach at Anne Curtis na When Love Begins – ang pinakabasurang pelikukang ginawa ng Star Cinema.

Ito ay isang pagninilay tungkol sa malalim na pakapahulugan at paraan ng paglilingkod at pagmamahal. 

Likas sa tao ang magmahal at maglingkod sa kapwa. Ito ay nakatatak na sa kanyang katauhan. Sa pilosopiya ng tao, masasabing hindi tao ang isang tao kung hindi siya nagmamahal. Gayundin naman, dahil batid ng tao na hindi siya maaaring mamuhay mag-isa, ang paglilingkod o ang pagbibigay ng sarili para sa isang tao, bagay at ano pa mang dahilan ay nakaukit rin sa kanyang kalikasan. 

Nasa natura din ng tao na ang lahat ng kaniyang ginagawa at ikinikilos ay may motibo. Sa pilosopiya, ito ay tinatawag na “end” o “purpose.” Ito ang dahilan kung bakit gumagawa ang isang tao. Lahat ng kaniyang gawa at kilos ay may patutunguhan. Walang tao ang gumagawa ng para sa wala (Naiintindihan mo pa ba? Kung hindi ay mas magaling! Alam mo na ngayon ang pakiramdam ng mga seminaristang nag-aaral ng pilosopiya) . 

Dito pumapasok ang iba’t ibang uri ng paglilingkod. May mga taong naglilingkod na ang motibo ay ang mga “napapala” sa paglilingkod. Mayroong mga naglilingkod dahil gusto nila ang kanilang ginagawang paglilingkod. At mayroong mga naglilingkod na may elemento ng sakripisyo para sa iba. Iisang pagkilos ngunit may iba’t ibang motibo. 

May mga taong naglilingkod na ang layunin ay ang kapalit o ang napapala nila sa kanilang paglilingkod – pera, kasikatan, at papuri ng kapwa. Ang mga taong ito ay hindi maglilingkod o magbibigay ng kanilang sarili kung walang kapalit o kung wala ang mga kaginhawaan sa likod ng paglilingkod. Sa madali’t sabi ay pronta lamang nila ang paglilingkod sa kanilang hangarin. Kaya naman hindi kaila sa atin ang dami ng bilang ng mga elitista at pulitikong ginagawa ang lahat (sukdulan ng mandaya at makipagpatayan) makaupo lamang sa puwesto at liderato at magpanggap na naglilingkod. Mas malaki kasi ang kanilang “kikitain” mula sa kaban ng bayan kaysa sa kanilang nagastos sa pangangampanya. Ang gandang negosyo hindi ba? (Hindi ko na kailangang isa-isahin ang baho ng mga pulitiko. Maraming mga manunulat na ang nagsulat sa kanila. Pero para sa mas mabahong basura para sa mga pulitiko, bisitahin niyo yung isa ko pang blog entitled OF SACERDOS AND POLITICOS

May mga naglilingkod naman dahil gusto nila ang kanilang ginagawa. Kalimitan, ito ay pagbabahagi ng talento o kung anong meron ka sa kapwa. Halimbawa, kung hilig ng isang tao ang pagsusulat, maaari siyang makapaglingkod sa pamamagitan ng pagsulat ng mga bagay na makakapagpamulat sa kamalayan ng tao upang kumilos para sa ganap na pagbabago (Naks! Trapong-trapo ang dating ko!). Sa madali’t sabi ay kasiyahan na niya ang paglilingkod sa kapwa – isang paglilingkod na walang kahirap-hirap dahil gusto niya ang kaniyang ginagawa. Ang kalimitang motibo nito ay upang mahasa pa ang sariling kakayanan at pagpapasarap ng sarili o “self-gratification” – na walang ibang patutunghuhan kundi ang pagputong ng korona sa sariling ulo at paghalik sa sariling puwet. Ngunit hindi ito dapat na ituring na masama o isang “self-centered” na serbisyo. Ito ay likas na mabuti ngunit mayroong mas marangal na uri ng paglilingkod. 

Mayroon namang naglilingkod ngunit hindi nila gusto ang kanilang ginagawa o isinasakripisyo ang sariling kagustuhan sa kanilang paggawa. Hindi katulad ng sa ikalawang uri ng paglilingkod na nagmumula sa kanilang sariling kagustuhan, ang ikatlong uri ay ang paglilingkod na ang motibo ay ang makapaglingkod na may elemento ng sakripisyo. Ibinibigay nila ang kanilang sarili – hanggang sa punto na isinasakripisyo nila ang sariling kagustuhan at kaginhawaan maibigay lamang ang sarili sa kapwa. At ito, ang tunay at marangal na pakapahulugan ng paglilingkod at pagbibigay ng sarili – ang pagbibigay ng buong sarili sukdulan ng kahit buhay ay ialay. Ito ang marangal na uri ng paglilingkod – ang may elemento ng sakripisyo. 

Isang napakagandang halimbawa at ang pinakamagandang “love story” na yata na nalaman ko ay ang sa ating Panginong Hesukristo (hindi ito yung kasinungalingan tungkol sa kanilang dalawa ni Maria Magdalena). Kung iyong maaalala (at kung nagbabasa ka ng Bibliya), noong si Hesus ay nagdadasal sa halamanan ng Getsemane ay idinalangin niya sa Diyos Ama na “tanggalin sa kanya ang Kalis ng paghihirap.” Ngunit sinunod pa rin niya ang kalooban ng Ama. Ibinigay niya ng buong-buo ang kanyang sarili nang ipako siya at mamatay sa krus para tubusin ang ating kasalanan. Kung tutuusin ay hindi na niya kailangang gawin iyon dahil Diyos na siya. Pero ginawa pa rin niya iyon nang dahil sa pagmamahal. Mayroon pa bang hihigit sa ganoong uri ng pagmamahal? Ang sweet ni Hesus ano? 

Sa tuwing ibinibigay natin ang ating buong sarili ay laging mayroong elemento ng sákit. Ito ay sa kadahilanang pinapahalagahan natin ang ating sarili kaya tayo ay nasasaktan kapag ibinibigay natin ang pagpapahalagang iyon sa iba. Hindi ito tunay na pagmamahal o pagbibigay ng sarili kung hindi ka nasasaktan. Ang tunay na nagmahal ay ang taong nasaktan. Tunay ang iyong pagmamahal na ibinibigay kung patuloy kang nagmamahal kahit ilang ulit at paulit-ulit kang nasaktan at sinasaktan. 

Hindi ako naniniwala sa mga nagsasabing gusto nilang maglingkod sa kanilang kapwa Pilipino kaya gusto nilang maupo sa puwesto. Mayroong mas marangal na paraan upang magbigay ng buong sarili sa kapwa. Maaari tayong maging bayani at tagapaglingkod sa ating mga sariling marangal na paraan. Alam mo na siguro ang gagawin mo sa mga kandidatong nagsasabing “gusto kong makapaglingkod sa taong bayan kaya nais kong tumakbo sa darating na halalan.” Maging matalino ka. 

Minsan, sinabi ng isang pari sa amin na isa daw sa pinakamagandang love story ay ang daan ng isang binata patungo sa pagpapari. Tunay nga naman. Sa pagpapari ay madaming kailangang isakripisyo – ang pamilya, ang sarap ng buhay ng isang ordinaryong binata, ang (mga) “karelasyon”, at ang mismong sarili.

Totoong napakahirap ng daan patungo sa pagpapari. Kailangang talikdan ang sarili at buhatin ang sariling krus upang sumunod kay Kristo. Iyon siguro ang dahilan kung bakit maraming naaakit sa aming mga seminarista at mga pari – kahit pa gaanong kasamang lalaki ay nagiging kaakit-akit at kaibig-ibig sa mata ng mga dalaga at mga manang. Pasensya na lamang kayo. Mas mahal namin si Kristo at ang pagpapari. Teka, nahulog na rin ba ang loob mo sa akin?

Source: juanrepublic

Meet my Favorite College Professor, Tatay, and Idol
He’s the one in a light brown shirt, holding a siopao. He’s my Rector in the College Seminary, my Metaphysics, Theodicy, and Liturgy Professor, my Class Adviser, my Tatay, my motivator, my favorite teacher, Fr. Jesse Balilla.
Paborito ko siyang guro sapagkat sa kanya ko natutunan kung paano talaga mag-isip at maging isang responsableng estudyante. Siya rin ang madalas magkumbunisi sa akin na huwag akong makuntento sa kung anong meron ako, na dapat ay matuto pa akong sumubok ng ibang mga bagay. At siya din ang taong huli kong iniyakan noong ako ay magpaalam sa aking paaralan.
Maraming salamat po Padre sa pagiging guro, Tatay, at kalakbay. Hihintayin ko ang araw na magkasabay tayong magmimisa sa Altar. Happy Teacher’s Day po! Padayon! :)
Photo taken at Biak-na Bato National Park. Ako yung naka-black na mukhang rock star.

Meet my Favorite College Professor, Tatay, and Idol

He’s the one in a light brown shirt, holding a siopao. He’s my Rector in the College Seminary, my Metaphysics, Theodicy, and Liturgy Professor, my Class Adviser, my Tatay, my motivator, my favorite teacher, Fr. Jesse Balilla.

Paborito ko siyang guro sapagkat sa kanya ko natutunan kung paano talaga mag-isip at maging isang responsableng estudyante. Siya rin ang madalas magkumbunisi sa akin na huwag akong makuntento sa kung anong meron ako, na dapat ay matuto pa akong sumubok ng ibang mga bagay. At siya din ang taong huli kong iniyakan noong ako ay magpaalam sa aking paaralan.

Maraming salamat po Padre sa pagiging guro, Tatay, at kalakbay. Hihintayin ko ang araw na magkasabay tayong magmimisa sa Altar. Happy Teacher’s Day po! Padayon! :)

Photo taken at Biak-na Bato National Park. Ako yung naka-black na mukhang rock star.

Meet One of my Favorite Teachers in Elementary
Siya si Sir Edwin Suizo. Guro sa Maquiling School Incorporated dito sa loob ng UPLB. Guro ko noong grade 4 at grade 6 sa HEKASI - Heograpiya, Kasaysayan, Sibika at Kultura. ISa sa mga paborito kong guro. Ever.
Hindi naging boring ang pag-aaral ng history noong elementarya dahil sa kanya. Bukod sa nakuha niya ang aming kiliti, napaka-light lang ng atmosphere sa classroom kapag siya ang nagtuturo kaya’t hindi malabong magustuhan siya ng mga mag-aaral. At dahil sa kanya, naging paborito ko ang HEKASI.
Lumipas ang sampung taon, hindi na kami nagkita (Naks! Parang “Huling El Bimbo” lang). At salamat na lang sa Facebook, nagkaroon kami muli ng komunikasyon. Nakakatuwang isipin na natatandaan pa niya ako sa dami ng kanyang mga naging estudyante.
Dahil siguro na kilala ako noon bilang si “Father.”
Kapag ayos na ang schedule ko, babalik ako sa aking alma mater, sa Maquiling School Incorporated, para sila ay kamustahin.
Happy Teacher’s Day po Sir Edwin! Maraming-maraming salamat po sa lahat! Padayon!

Meet One of my Favorite Teachers in Elementary

Siya si Sir Edwin Suizo. Guro sa Maquiling School Incorporated dito sa loob ng UPLB. Guro ko noong grade 4 at grade 6 sa HEKASI - Heograpiya, Kasaysayan, Sibika at Kultura. ISa sa mga paborito kong guro. Ever.

Hindi naging boring ang pag-aaral ng history noong elementarya dahil sa kanya. Bukod sa nakuha niya ang aming kiliti, napaka-light lang ng atmosphere sa classroom kapag siya ang nagtuturo kaya’t hindi malabong magustuhan siya ng mga mag-aaral. At dahil sa kanya, naging paborito ko ang HEKASI.

Lumipas ang sampung taon, hindi na kami nagkita (Naks! Parang “Huling El Bimbo” lang). At salamat na lang sa Facebook, nagkaroon kami muli ng komunikasyon. Nakakatuwang isipin na natatandaan pa niya ako sa dami ng kanyang mga naging estudyante.

Dahil siguro na kilala ako noon bilang si “Father.”

Kapag ayos na ang schedule ko, babalik ako sa aking alma mater, sa Maquiling School Incorporated, para sila ay kamustahin.

Happy Teacher’s Day po Sir Edwin! Maraming-maraming salamat po sa lahat! Padayon!

Meet our Kindergarten Teacher
I would like you to meet our Kindergarten teacher - Mrs. Naty Robiso.
Siya ang teacher naming magkakapatid noong Kinder. Ibig sabihin, lahat kaming tatlo ay dumaan sa kanyang pag-aalaga, pagtuturo, at paggabay. Isa siya sa mga pinakamahuhusay na guro sa pre-elem department.
Naging teacher namin siya ng kapatid ko sa now-defunct-naging-dormitory-na Holy Angels School sa may UPLB Gate, katabi ng CCP Hostel. Nang magsara ang paaralan, lumipat siya sa TRACE College kung saan siya ay naging guro ng bunso naming kapatid. Hanggang ngayon ay nagtuturo pa din siya doon.
Isa siya sa mga guro na madalas ko pa ring makita hanggang ngayon. At sa tuwing magkikita kami, palagi niya akong pinapaalalahanan na kailangan kong matuloy sa pagpapari (pressure!).
Maraming salamat po Teacher Naty sa paglilinang ng aming kaisipan at sa pagiging pangalawang ina namin sa paaralan. Happy Teacher’s day po!
Photo taken at TRACE College, during the school’s recognition day last March.

Meet our Kindergarten Teacher

I would like you to meet our Kindergarten teacher - Mrs. Naty Robiso.

Siya ang teacher naming magkakapatid noong Kinder. Ibig sabihin, lahat kaming tatlo ay dumaan sa kanyang pag-aalaga, pagtuturo, at paggabay. Isa siya sa mga pinakamahuhusay na guro sa pre-elem department.

Naging teacher namin siya ng kapatid ko sa now-defunct-naging-dormitory-na Holy Angels School sa may UPLB Gate, katabi ng CCP Hostel. Nang magsara ang paaralan, lumipat siya sa TRACE College kung saan siya ay naging guro ng bunso naming kapatid. Hanggang ngayon ay nagtuturo pa din siya doon.

Isa siya sa mga guro na madalas ko pa ring makita hanggang ngayon. At sa tuwing magkikita kami, palagi niya akong pinapaalalahanan na kailangan kong matuloy sa pagpapari (pressure!).

Maraming salamat po Teacher Naty sa paglilinang ng aming kaisipan at sa pagiging pangalawang ina namin sa paaralan. Happy Teacher’s day po!

Photo taken at TRACE College, during the school’s recognition day last March.

Ang Henerasyon ng mga Disposables

Kaninang ala-sais ng gabi, nagsimba ako sa aming Parokya, ang San Antonio de Padua Parish dito sa Los Baños. At as usual, doon ako naupo sa aking paboritong puwesto, sa pinakaunahaan sa tapat ng lectern.

Pinagtuunan ng pansin kanina ng Paring nagmisa, si Fr. Larry, ang Kura Paroko sa kabilang Parokya, ang kasalukuyang panahon na “napapadali” ang buhay nang dahil sa mga disposable na bagay.

Medyo na-touch ako sa kanyang sermon kaya’t nais ko itong ibahagi sa inyo.

Kapag may mga handaan o kaya outing, kalimitng dinadala, mga disposable plates, disposable cups, disposable spoon and fork.

Kung dati, uso ang lampin, ngayon, praktikal na sa mga sanggol ang gumamit ng disposable diapers.

Kung dati, ang ginagamit sa pag-aahit ay labaha, ngayon, mas praktikal gamitin ang mga disposable razors.

Kapag tinatamad kang maglaba, bumili ka sa bangketa ng mga mumurahing underwear, meron ka ng disposable underwear.

Sa panahon ngayon, nagiging mas madali na ang lahat. Salamat sa teknolohiya. Salamat sa mga disposable goods.

Pero sa kasalukuyang panahon, hindi lang mga bagay ang madaling i-dispose. Hindi lang mga bagay ang nagiging disposable.

Kapag nabuntis ang isang dalagita at tinakbuhan ng lalaki, o kaya naman hindi pa handa sa responsibilidad, i-dispose ang bata. Ipalaglag.

Kapag sawa na sa kabiyak, hindi na sexy kundi mataba, o mapakla na ang samahan, i-dispose ang asawa at humanap ng iba.

Kapag may nakaalitan o hindi nakaunawaan at ikaw ay makapangyarihan, o kung siya man ay hadlang sa iyong mga ambisyon at balak, i-dispose ang kalaban.

Ito ang henerasyon ng mga disposables. Ito ang panahon kung saan madali ng magpalit at maghanap ng bago. Maaaring sa tingin natin, tayo ay forever alone (uso yan ngayon sa Tumblr) at na-i-dispose na ng mga taong nagmamahal sa atin, huwag tayong mag-alala. Lagi namang mayroong Diyos na hindi nagpapabaya. Na hindi nagdi-dispose sa tin katulad ng Ama sa Banal na Ebanghelyo na nagpatawad sa Alibughang Anak.

At upang hindi tayo madaling mag-dispose ng mga bagay o ng mga tao, atin munang isipin ang magiging resulta ng ating mga aksyon. Ating tingnan ang mas malaking larawan. Isapuso natin ang tunay na pagmamahal na walang pasubali, na walang kondisyon, na walang kinikilingan.

Magmahal tayo, hindi disposable na Pagmamahal, kundi katulad ng pagmamahal ng ama sa banal na ebanghelyo. Katulad ng pagmamahal ng Diyos sa atin.

Magandang gabi sa inyong lahat. Padayon!

_________

24th Sunday in Ordinary Time, Luke 15:1-32

"Sir John, masaya po ba sa Tumblr?"

A 10-year old Sunday School student of mine asked me if I have a Facebook.

Student: Sir, may Facebook po ba kayo?
Juan: Meron. Kaso hindi ko masyadong sineseryoso. Mas active ako sa Tumblr.
Student: Tumblr? Ano po yun? Masaya po ba dun?
Juan: It’s a blog. It’s not a social networking site.
Student: So wala pong games? Wala pong katulad na features ng sa Facebook.
Juan: No dear. Blogging is a serious business.
Student: Wow! Mukhang masaya po yan! Gagawa po ako mamaya.
Juan: (Scratches head) Huwag na. Diyan ka na lang sa Facebook. I-enjoy mo muna ang kabataan mo. 

Madaming nakakalimot. Pero kung babalikan natin ang basic, ang Tumblr ay site para sa BLOG - ang site para sa pagpapahayag ng ating mga sarili. 

Oo nga at malaya tayong i-post ang ating mga saloobin pero sana ay isaisip natin na ang freedom ay hindi lamang ang kalayaan na gawin ang gusto mo. Ito ay may kaakibat din na responsibility.

Ingat sa posts. Maging responsable. At sa mga tweens na nandito sa tumblr, Ingat sa mga ifina-follow. Siguraduhing mayroon kayong malawak na pang-unawa. Maging responsableng Tumblrista.

Blogging is a serious business my friends.

"What doesn’t kill you makes you stronger."- Friedrich Nietzsche
This is one of my favorite quotes, by one of my favorite Philosopher, Friedrich Wilhelm Nietzsche. Though an atheist, I admire Nietzsche’s works and philosophy.
Personally, this is one of my mantras in life (together with Schopenhauer’s “will to life” or “will to power”). This quote serves as my inspiration and my motivation to strive more in life and not to give up.

"What doesn’t kill you makes you stronger."
- Friedrich Nietzsche

This is one of my favorite quotes, by one of my favorite Philosopher, Friedrich Wilhelm Nietzsche. Though an atheist, I admire Nietzsche’s works and philosophy.

Personally, this is one of my mantras in life (together with Schopenhauer’s “will to life” or “will to power”). This quote serves as my inspiration and my motivation to strive more in life and not to give up.

"Simba sila ng simba, pero maiitim naman ang puso."

Kanina, matapos ang mahaba-habang siesta bilang paghahanda ko sa overnight vigil ko ngayong gabi sa trabaho, naligo ako at nag-simba sa San Antonio De Padua Parish dito sa eLBi. Yung Katapat ng pinakamalaking Mall na ginawa ng Robonson’s.


Ang “Simbahan sa tapat ng Robinsons.”

Meron akong paboritong puwesto kapag nagsisimba. Doon sa pinaka-unahan, kaliwang bahagi, sa may bukana, katapat ng rostrum kung saan nagse-sermon ang Pari. Ayoko kasi ng may nakaupo sa unahan ko. Nadi-distract ako. Gusto ko ay naka-focus lang sa Banal na Misa ang atensyon ko.

Bago magsimula ang Misa, may tumabi sa akin na mag-ina. Yung nanay ay mga nasa-30 taong gulang at iyong batang babae ay mga nasa sampung taong gulang. Medyo malikot sila sa pew kaya medyo tinitingnan ko sila ng may nais iparating sa pag-aakalang sila ay makukuha sa tingin.

Nagsimula ang Misa. Guwapo yung Pari. Si Fr. David Reyes. Pero wala sa usapan yun. Sa pagsisimula ng Misa, nagsimula na rin ang maya’t mayang pagte-text ng Nanay na katabi ko. Astig. Dumayo pa ng Misa, magte-text lang pala.

Homily. Kahit nasa harapan namin si Father, patuloy pa rin siya sa pagte-text. At naka-de kuwatro pa habang nakaupo. Cool di ba?

Dahil medyo na-touch ako sa sermon ni Father tungkol sa “Faith with good works”, at dahil hindi na rin ako makatiis na may nag-te-text sa tabi ko habang ako ay nagsisimba. sinabihan ko ang katabi ko.

Juan: Ma’am, baka po puwedeng mamaya na kayo mag-text pagkatapos ng Misa. Irespeto po natin ang Banal na Misa at ang Tahanan ng Diyos.
Aleng Nagte-text: E ano bang pakialam mo? Pakialaman mo yang sarili mong buhay!
Juan: (Nabigla ngunit may paggalang) Sige po. Kaawaan po kayo ng Diyos.

Nagpatuloy ang Misa. Dumating sa “Peace be with you” pero hindi niya ako binati kahit binati ko siya. Dumating ang komunyon, hindi siya nangomunyon. Bagkus, nagte-text pa rin.

Natapos ang Banal na Misa. Nalaman niya siguro na taga-Simbahan ako dahil kausap ko ang ilang mga Lay Minister, Collectors, at Lectors kaya bigla na lang nawala ang mag-ina.

Isang hindi makakalimutang karanasan sa akin. Isang pagsubok para sa akin. Oo nga at buhay niya yun, hindi ko dapat panghimasukan ngunit ang aking ginawa ay para din naman sa kanyang kapakanan at ng kanyang anak. Na dapat siya ay maging isang mabuting halimbawa. Dahil sa mata na bata, ang ginagawa ng matatanda ay tama.

Oo, kahit Seminarista ako, hindi ako perpekto. Makasalanan ako. Masama ang ugali ko. Masama akong tao. Maitim din ang aking puso. Ngunit nagsisikap pa rin ako na gumawa ng kabutihan sa aking kapwa kapag may pagkakataon. Iyan ang panawagan sa ating lahat, na kahit tayo ay makasalanan, tayo ay gagawa pa rin ng kabutihan sa ating kapwa.

Ipagdadasal ko na lang ang ale na nagte-text sa loob ng Simbahan, habang nagdidiwang ng Banal na Misa.

Ikaw? Sa kabila ng maitim mong puso, ano ang kabutihan mong ginagawa?

Magandang gabi sa inyong lahat. Padayon!

Ang pamagat ng artikulong ito ay nagmula sa nobela ni Ricky Lee, ang “Para kay B.”


This is a personal blog where rants, raves, and everything in between is written and posted.

About the Blogger: His name is Juan, a frustrated writer who hails from a sauna town at the foot of Mount Makiling. He spends his being an overworked and underpaid High School teacher and being a self-proclaimed superhero who is dreaming and trying to make a difference, one post at a time.

For correspondence, please email me at juanrepublica@gmail.com

You can also find me at these websites:



Ninjas are Lurking at the Republic

Personal - Top Blogs Philippines






My Lakbayan grade is C!

How much of the Philippines have you visited? Find out at Lakbayan!

Created by Eugene Villar.





"Speak now or forever hold your peace.."
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...